Kim jest lekarz okulista? Czym się zajmuje? Kiedy warto się do niego udać i jak się przygotować do wizyty? Sprawdźmy! W cyklu „Leksykon lekarzy specjalistów w pediatrii” przybliżamy sylwetki lekarzy, którzy wspierają najmłodszych pacjentów w różnych obszarach zdrowia.

Okulista to lekarz zajmujący się profilaktyką, diagnostyką i leczeniem chorób narządu wzroku.  W kontekście pediatrii zajmuje się on dziećmi, u których występują problemy i choroby narządu wzroku. Okulista leczy wady wzroku, do których należą: krótkowzroczność, nadwzroczność (dalekowzroczność), astygmatyzm, prezbiopia; choroby gałki ocznej: zaćma, zapalenie rogówki; choroby narządu łzowego: zapalenie gruczołu łzowego, zapalenie kanalika i woreczka łzowego; choroby oczodołu: jaskra, zapalenie oczodołu; choroby spojówek: zmiany barwnikowe, wylewy podspojówkowe, zespół suchego oka, zapalenie spojówek wywołane przez czynniki bakteryjne, wirusowe, alergiczne, kontaktowe; choroby powiek – opadnięcie, podwinięcie i odwinięcie; zapalenie nerwu wzrokowego oraz nowotwory oczodołu i narządu wzroku.

Do okulisty należy się zgłosić, gdy zaobserwujesz u swojego dziecka objawy takie jak: pogorszenie widzenia, podwójne widzenie, mroczki przed oczami, częste mruganie, światłowstręt, przekrwienie oczu, zanik symetrii w budowie narządu wzroku, silne i powtarzające się bóle głowy, zmiany w okolicy oka – barwnikowe, guzki etc. Wizytę u okulisty warto zaplanować raz na dwa, trzy lata również u osób zdrowych.

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ NA WIZYTĘ U LEKARZA OKULISTY?

Wizyta u okulisty w ramach NFZ zazwyczaj wymaga skierowania od lekarza pierwszego kontaktu (np. pediatry lub internisty). Skierowanie jest niezbędne, aby pacjent mógł skorzystać z usług lekarza w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej.

Wizyta u okulisty to ważny krok w prowadzeniu diagnostyki i leczenia chorób narządu wzroku, dlatego warto się do niej odpowiednio przygotować. Choć sama wizyta nie wymaga dużych przygotowań, kilka rzeczy może ułatwić lekarzowi postawienie trafnej diagnozy i umożliwi bardziej efektywne leczenie.

Oto kilka wskazówek, które warto mieć na uwadze przed wizytą w poradni okulistycznej:
1.      Dokumentacja medyczna:
Jeśli Twoje dziecko już wcześniej było leczone okulistycznie, przeszło zabiegi operacyjne z zakresu chirurgii okulistycznej lub leczy się na coś przewlekle, przyjmuje leki, warto zabrać ze sobą wszelkie wyniki badań, recepty, raporty z hospitalizacji czy wypis ze szpitala. Im więcej informacji, tym łatwiej lekarzowi ustalić właściwy plan leczenia.

2.      Obserwacja objawów:
Zanim wybierzesz się na wizytę, warto przypomnieć sobie, jaki charakter mają objawy u dziecka oraz kiedy się pojawiły, czy występują jakiekolwiek inne zaburzenia oraz czy są jakiekolwiek czynniki łagodzące lub zaostrzające objawy – może to ułatwić lekarzowi postawienie trafnej diagnozy.

3. Lista leków:
Zapisz wszystkie leki, które dziecko aktualnie przyjmuje– zarówno te na receptę, jak i bez recepty, w tym tabletki, krople do nosa, maści, syropy czy suplementy. Może to mieć znaczenie przy planowaniu diagnostyki, a także wprowadzeniu leczenia.

4. Ubiór:
W przypadku wizyty u okulisty ubiór nie ma specjalnego znaczenia, warto jednak ubrać dziecko w wygodne ubranie, by zapewnić mu komfort podczas wizyty. Należy pamiętać o zabraniu ze sobą okularów lub soczewek korekcyjnych, jeśli dziecko takowe nosi.

Wizyta u okulisty to także dobra okazja, by porozmawiać o dolegliwościach dziecka, a także o swoich obawach związanych z występującymi objawami. Lekarz może zapytać, czy dolegliwości zmieniały się w czasie, kiedy się pojawiły oraz czy wiążesz ich wystąpienie z jakimiś faktami. Dla lekarza najważniejsze jest przeprowadzenie wnikliwego wywiadu z młodym pacjentem i jego rodzicem, dokładne zbadanie narządu wzroku pacjenta oraz przeprowadzenie skutecznej diagnostyki celem postawienia trafnej diagnozy i wdrożenia skutecznego leczenia. Warto pamiętać, że jeśli wybieramy się na pełną wizytę z pełnym badaniem, należy sobie zarezerwować odpowiednio dużo czasu, gdyż taka wizyta wiąże się z podaniem kropli rozszerzających źrenice do worka spojówkowego, a potrzeba czasu, by zaczęły one działać.

JAK KSZTAŁCI SIĘ LEKARZY W POLSCE?

Aby zostać lekarzem w Polsce, należy ukończyć sześcioletnie jednolite studia magisterskie na kierunku lekarskim. Pierwsze dwa lata to przedmioty przedkliniczne, takie jak anatomia, fizjologia, biochemia czy patomorfologia, które pozwalają zrozumieć funkcjonowanie organizmu w zdrowiu i chorobie. Od trzeciego roku zaczynają się zajęcia kliniczne w szpitalach – studenci uczą się wtedy badania pacjentów, zbierania wywiadu i podstawowych procedur medycznych.

Każde wakacje (z wyjątkiem po ostatnim roku) to obowiązkowe, miesięczne praktyki w różnych dziedzinach, m.in. pielęgniarstwo, medycyna ratunkowa, interna, pediatria, chirurgia, anestezjologia, ginekologia i położnictwo.

Pod koniec studiów lub tuż po nich, studenci przystępują do Lekarskiego Egzaminu Końcowego (LEK), który sprawdza wiedzę z wielu dziedzin medycyny. Następnie odbywają 13-miesięczny staż podyplomowy w szpitalu, rotując między różnymi oddziałami.

Po stażu lekarz może rozpocząć specjalizację (tzw. rezydenturę), trwającą od 4 do 6 lat w zależności od wybranej dziedziny. W tym czasie odbywa szkolenia, kursy i konferencje. Proces kończy się Państwowym Egzaminem Specjalizacyjnym, po którym lekarz uzyskuje tytuł specjalisty.

Medycyna rozwija się bardzo dynamicznie, dlatego lekarze muszą uczyć się przez całe życie, by zapewniać pacjentom najwyższą jakość opieki.

Autorka artykułu: Liliana Klim
Artykuł powstał w ramach wolontariatu w obszarze promocji zdrowia na rzecz Fundacji Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie „O ZDROWIE DZIECKA”. 

Powyższy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie stanowi profesjonalnej porady. Zawarte w nim wskazówki mają na celu pogłębianie wiedzy i świadomości czytelnika, jednak każdorazowe wdrożenie opisanych rozwiązań lub metod powinno być poprzedzone konsultacją ze specjalistą w danej dziedzinie. Tylko indywidualne podejście oraz opinia eksperta zapewnią bezpieczeństwo i adekwatność stosowania się do przedstawionych w artykule zaleceń.