Kim jest lekarz endokrynolog? Czym się zajmuje? Kiedy warto się do niego udać i jak się przygotować do wizyty? Sprawdźmy! W cyklu „Leksykon lekarzy specjalistów w pediatrii” przybliżamy sylwetki lekarzy, którzy wspierają najmłodszych pacjentów w różnych obszarach zdrowia.

KIM JEST LEKARZ ENDOKRYNOLOG?

Endokrynolog to lekarz zajmujący się diagnostyką i leczeniem chorób gruczołów wydzielania wewnętrznego (dokrewnych), czyli podwzgórza, przysadki mózgowej, tarczycy, przytarczyc, nadnerczy, gonad (jajników i jąder), grasicy i szyszynki. Aby udać się do endokrynologa w ramach NFZ, najpierw należy udać się do lekarza rodzinnego, który zleci potrzebne badania, sam poprowadzi diagnostykę i ewentualnie wystawi skierowanie do specjalisty endokrynologa.

U dzieci objawy endokrynologiczne najczęściej obejmują: zaburzenia wzrostu (niskorosłość lub zbyt duży wzrost, zaburzenia dojrzewania płciowego, nasilony trądzik, duże wahania nastroju, problemy z pamięcią czy zaburzenia odżywiania. Wiele objawów zaburzeń hormonalnych ujawnia się dopiero w okresie dojrzewania, należą do nich nasilony trądzik, zaburzenia długości cyklu miesiączkowego, bolesne miesiączkowanie, nadmierne owłosienie ciała, mlekotok, nadmierna potliwość czy duże wahania masy ciała.

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ NA WIZYTĘ U LEKARZA ENDOKRYNOLOGA?

Wizyta u endokrynologa w ramach NFZ zazwyczaj wymaga skierowania od lekarza pierwszego kontaktu (np. pediatry lub internisty). Skierowanie jest niezbędne, aby pacjent mógł skorzystać z usług lekarza w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej.

Wizyta u endokrynologa to ważny krok w prowadzeniu diagnostyki i leczenia, dlatego warto się do niej odpowiednio przygotować. Choć sama wizyta nie wymaga dużych przygotowań, kilka rzeczy może ułatwić lekarzowi postawienie trafnej diagnozy i umożliwi bardziej efektywne leczenie. Oto kilka wskazówek, które warto mieć na uwadze przed wizytą w poradni endokrynologicznej:

1. Dokumentacja medyczna:
Jeśli Twoje dziecko już wcześniej było leczone endokrynologicznie lub leczy się na coś przewlekle, przyjmuje leki, warto zabrać ze sobą wszelkie wyniki badań, recepty, raporty z hospitalizacji czy wypis ze szpitala. Im więcej informacji, tym łatwiej
lekarzowi ustalić właściwy plan leczenia.

2. Obserwacja objawów:
Zanim wybierzesz się na wizytę, warto przypomnieć sobie, jaki charakter mają objawy u dziecka oraz kiedy się pojawiły, czy występują jakiekolwiek inne zaburzenia – może to ułatwić lekarzowi postawienie trafnej diagnozy.

3. Lista leków:
Zapisz wszystkie leki, które dziecko aktualnie przyjmuje– zarówno te na receptę,
jak i bez recepty, w tym tabletki, krople do nosa, maści, syropy czy suplementy. Może to mieć znaczenie przy planowaniu diagnostyki, a także wprowadzeniu leczenia.

4. Ubiór:
Ponieważ podczas wizyty lekarz będzie badał pacjenta, dobrze jest ubrać dziecko w wygodne ubranie, które będzie można łatwo zdjąć na czas badania.

Wizyta u endokrynologa to także dobra okazja, by porozmawiać o dolegliwościach dziecka, a także o swoich obawach związanych z występującymi objawami. Lekarz może zapytać, czy dolegliwości zmieniały się w czasie, kiedy się pojawiły oraz czy wiążesz ich wystąpienie z jakimiś faktami. Dla lekarza najważniejsze jest przeprowadzenie wnikliwego wywiadu z młodym pacjentem i jego rodzicem celem postawienia trafnej diagnozy i wdrożeniu skutecznego leczenia. Endokrynolog może także zlecić dodatkowe badania, takie jak badania stężenia hormonów we krwi czy USG. Zwłaszcza częstym badaniem obrazowym zlecanym przez endokrynologa jest USG tarczycy, które w połączeniu z oznaczeniem we krwi TSH, fT3, fT4, anty-TPO i anty-TG stanowi podstawę rozpoznawania chorób tarczycy, umożliwiając tym samym wdrożenie leczenia.

JAK KSZTAŁCI SIĘ LEKARZY W POLSCE?

Aby zostać lekarzem w Polsce, należy ukończyć sześcioletnie jednolite studia magisterskie na kierunku lekarskim. Pierwsze dwa lata to przedmioty przedkliniczne, takie jak anatomia, fizjologia, biochemia czy patomorfologia, które pozwalają zrozumieć funkcjonowanie organizmu w zdrowiu i chorobie. Od trzeciego roku zaczynają się zajęcia kliniczne w szpitalach – studenci uczą się wtedy badania pacjentów, zbierania wywiadu i podstawowych procedur medycznych.

Każde wakacje (z wyjątkiem po ostatnim roku) to obowiązkowe, miesięczne praktyki w różnych dziedzinach, m.in. pielęgniarstwo, medycyna ratunkowa, interna, pediatria, chirurgia, anestezjologia, ginekologia i położnictwo.

Pod koniec studiów lub tuż po nich, studenci przystępują do Lekarskiego Egzaminu Końcowego (LEK), który sprawdza wiedzę z wielu dziedzin medycyny. Następnie odbywają 13-miesięczny staż podyplomowy w szpitalu, rotując między różnymi oddziałami.

Po stażu lekarz może rozpocząć specjalizację (tzw. rezydenturę), trwającą od 4 do 6 lat w zależności od wybranej dziedziny. W tym czasie odbywa szkolenia, kursy i konferencje. Proces kończy się Państwowym Egzaminem Specjalizacyjnym, po którym lekarz uzyskuje tytuł specjalisty.

Medycyna rozwija się bardzo dynamicznie, dlatego lekarze muszą uczyć się przez całe życie, by zapewniać pacjentom najwyższą jakość opieki.

Autorka artykułu: Liliana Klim
Artykuł powstał w ramach wolontariatu w obszarze promocji zdrowia na rzecz Fundacji Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie „O ZDROWIE DZIECKA”. 

Powyższy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie stanowi profesjonalnej porady. Zawarte w nim wskazówki mają na celu pogłębianie wiedzy i świadomości czytelnika, jednak każdorazowe wdrożenie opisanych rozwiązań lub metod powinno być poprzedzone konsultacją ze specjalistą w danej dziedzinie. Tylko indywidualne podejście oraz opinia eksperta zapewnią bezpieczeństwo i adekwatność stosowania się do przedstawionych w artykule zaleceń.